Heeft u vragen
035 - 64 24 838
06 - 288 70 427

Huilbaby

Een huilbaby kan een zeer groot probleem worden voor de ouders. Een oorzaak van huilen kan zijn door bv. een verminderde beweeglijkheid van de schedel t.o.v. de eerste nekwervel waardoor de zwerfzenuw naar de buik geïrriteerd kan worden. Dit kan bv. de oorzaak zijn van buikkrampen. Ook kunnen de buikkrampen komen door minder beweeglijkheid van de darmen.

Zo kunnen er meerdere oorzaken zijn waardoor een baby gaat huilen. Belangrijk hierbij is het verloop van de zwangerschap, de bevalling en het verloop na de bevalling tot aan het eerste consult bij een osteopaat. De osteopaat stelt hierover een aantal vragen zodat deze een inzicht kan krijgen in het ontstaan van het huilgedrag van de baby. Daarna doet een osteopaat een lichamelijk onderzoek hetgeen gevolgd wordt door behandeling.

Overmatig huilen alsmede rusteloosheid, slecht doorslapen, hoge lichaamsspanning, krampachtige houding en bewegingen kunnen ontstaan door problemen van het achterhoofdsbeen waardoor het gat waar het ruggemerg doorheengaat nadelig kan worden beïnvloedt. De manueel therapeuten behandelen bij dit soort klachten alleen de nekwervels en noemen het probleem van de nekwervels het kiss-syndroom. Vaak is het belangrijk om ook het achterhoofdsbeen te behandelen omdat anders de problemen die er al zijn ter hoogte van de schedel blijven bestaan. Hetgeen kan leiden tot problemen als ADHD, leerproblemen, concentratiestoornissen e.d..
Hoge spanning t.h.v. het achterhoofdsbeen is vaak niet het enige, maar ook de rest van het lichaam moet behandelt worden. Anders spreek je van symptoombehandeling zonder respect voor de baby die een probleem heeft en ontevreden is. Osteopathie is één van de weinige therapievormen waarbij naar de hele baby gekeken wordt.

De holding techniek die nu overal in opspraak is wordt in deze praktijk niet gebruikt. De druk van de mobilisatie is bij ons ongeveer 5 gram, dit in tegenstelling tot de kracht van een gynaecoloog die met zijn volle gewicht een vacuümverlossing doet (ongeveer 80 kg). De praktijk is aangesloten bij de NRO en NVO die de holding techniek ook veroordeelt.

In combinatie met osteopathie kan ook babymassage toegepast worden. Babymassage heeft een goed positief resultaat bij huilbaby's. Dit komt door de aanraking. Baby's die gemasseerd worden huilen minder, groeien beter en minder moeite om in slaap te komen.

Op verzoek kan er een presentatie-avond georganiseerd worden met uitleg over oorzaak en gevolg bij een huilbaby.

Hongeren naar huidcontact

Publicatie  Nr. 31/32 - 31 juli 2007
Jaargang  2007
Auteur  R. Verweij en H.J.A. van Bakel
Pagina's  1319

Aanraking bevordert neuro-endocriene ontwikkeling van babyÂ’s

Lichaamscontact reduceert stress bij zuigelingen en dat bevordert de ontwikkeling van hun hersenen. Mogelijk kan lichaamscontact zelfs ziekte op latere leeftijd voorkomen.

Op het kruispunt van de vakgebieden neurologie, endocrinologie en psychologie doen wetenschappers de laatste jaren baanbrekende inzichten op over de vroegste ontwikkeling van het menselijk brein. Steeds duidelijker blijkt dat pasgeborenen en zelfs foetussen al sterk worden beïnvloed door hun omgeving. De ontwikkeling van de hersenen blijkt een zeer open proces, waarbij relatief kleine gebeurtenissen grote gevolgen kunnen hebben. Veel onderzoek is het proefdierstadium nog niet gepasseerd en conclusies zijn daarom vaak nog tentatief. Maar de eerste resultaten bij zuigelingen wijzen op het grote belang van lichaamscontact voor die ontwikkeling.

Al langer is bekend dat lichaamscontact voor babyÂ’s geen leuk extraatje is, maar van vitaal belang. Het officiële advies van de wereldgezondheidsorganisatie WHO luidt: huid-op-huidcontact voor pasgeborenen waar mogelijk. De nieuwste onderzoeksresultaten onderstrepen dat belang in het eerste en mogelijk zelfs tweede levensjaar. Jonge zoogdieren zijn zeer gevoelig voor stress en stress veroorzaakt veranderingen in de hersenen en het hormoonstelsel. Lichaamscontact en kangaroo care (huid-op-huidcontact) blijken stress te reduceren en zorgen daarmee voor een gezonde hersenontwikkeling.1 Naar verwachting zal de komende jaren steeds duidelijker worden hoe de precieze relatie is tussen stress, hersenontwikkeling, gehechtheid, lichaamscontact en ziekte.

Overlevingsmechanismen
Van de hersengroei vindt 80 procent plaats in het eerste levensjaar, 90 procent in de eerste vijf jaar. Vooral het gewicht van de neocortex en het aantal verbindingen tussen de cellen groeit explosief. In de eerste jaren wordt een groot deel van het gedrag van de baby gecontroleerd door de lagere hersenen. Daarin bevinden zich onder meer de primitieve overlevingsmechanismen die erop zijn gericht alarm te slaan als gevaar dreigt. Omdat zij nog weinig kunnen doen om zichzelf tegen gevaar te beschermen, is hun instinct erop gericht bescherming door de ouders op te wekken.

Bij pasgeborenen gaat het ‘alarmÂ’ vaak af; de amygdala in het lagere brein geeft een signaal dat er potentieel gevaar dreigt en dat stelt een hormonale kettingreactie in het lichaam in werking. Het eindproduct, cortisol, brengt het lichaam in een staat van paraatheid (verhoogde hartslag en ademhaling) en is makkelijk te meten door wat speeksel van de baby af te nemen. Deze hormonen zijn op zich niet schadelijk voor de hersenen. Maar als deze kettingreactie niet wordt onderbroken, stijgen de cortisolniveaus. Dit stresshormoon wordt maar langzaam afgebroken en kan uren in de hersenen aanwezig blijven. Er zijn steeds meer aanwijzingen dat een hoog cortisolniveau - als het vaak gebeurt - later in het leven gevolgen kan hebben. Het kan onder meer leiden tot een overactief stresssysteem.1 Dit is vooral bekend uit onderzoek bij ratten.2 3 Hyperreactiviteit van het HPA-systeem bij kinderen heeft negatieve effecten op immuunsysteemactiviteit, gezondheid en cognitief functioneren.4 Bij volwassenen wordt hyperreactiviteit in verband gebracht met onder meer angststoornissen, depressie, stressgerelateerde ziektes, slaapstoornissen, onderdrukking van het immuunsysteem en hoge bloeddruk.3 Extreme stress, door bijvoorbeeld mishandeling, kan op volwassen leeftijd juist tot verlaagde basisstresshormoonspiegels leiden. Dit is mogelijk de reden dat bij deze volwassenen meer ontsteking (C-reactief proteïne in het bloed) wordt gemeten, een risicofactor voor hartziekten en diabetes.5
Als de cortisolniveaus op jonge leef­­tijd nog verder stijgen, worden ze toxisch. Dan kunnen de hersenen beschadigd raken. Hersenscans van babyÂ’s die intense stress ondervonden door mishandeling laten onder meer een verschrompelde hippocampus zien, de plaats waar het geheugen zetelt.6

Pedagogische tik
Wat is stress precies? Sommige zaken spreken voor zich, zoals een medische behandeling, mishandeling of (langdurige) scheiding van de ouders/verzorgers. Daarnaast zijn er aanwijzingen dat gangbare opvoedingspraktijken - babyÂ’s alleen laten huilen of een pedagogische tik - ook stress kunnen veroorzaken. Aapjes die worden gescheiden van hun moeder, stoppen na verloop van tijd met roepen, maar hun stresshormoonspiegels dalen niet en ook de ademhaling en hartslag blijven hoog en onregelmatig. Dit wordt ook wel stil huilen genoemd.8 Bij kinderen van wie de moeders af en toe een pedagogische tik uitdelen of hun kind bewust negeren, werd in een studie een verhoogde cortisolspiegel gevonden.9

Een adequate reactie van een volwassene kan de stressreactie bij het kind onderbreken. Dan komen hormonen vrij, zoals oxytocine, opiaatachtigen en GABA (gamma-aminoboterzuur). De afgifte van kalmerende hormonen wordt bevorderd door aanraking, massage, warmte, zuigen, het horen van bekend geluid en beweging.10 Het belang van aanraking wordt ondersteund door proefdieronderzoeken. Rattenpups die veel door hun moeder worden gelikt, reageren minder sterk op een eenmalige scheiding van hun moeder. Hun stressysteem scheidde minder cortisol af.11 Ook waren deze pups minder angstig en raakten zij op hun beurt hun pups meer aan.12 Genetische invloeden zijn uitgesloten, doordat sommige ratjes werden ondergebracht bij een moeder van een andere type. Zo werden pups van moeders die hun pups weinig likten, ondergebracht in een nest bij een moeder die de pups veel likte en deze waren op latere leeftijd minder angstig en likten op hun beurt hun pups ook veel.13  
 
Goed model
Niet alle onderzoek bij proefdieren is zomaar naar de mens te vertalen, maar de rat biedt een goed model voor ons neuro-endocrien functioneren. De reactie op scheiding van de moeder bij de rat en bij de mensenbaby lijkt verrassend veel op elkaar. De eerste reactie is vocaliseren (huilen). Als de scheiding langer duurt, treedt er een vertraging op in de afgifte van groeihormoon. Het<