Heeft u vragen
035 - 64 24 838
06 - 288 70 427

>>Magnetronvoedsel

Nadelen van Magnetronvoedsel

Elf jaar geleden bundelde Dr. Hertel, een voedseldeskundige die al verscheidene jaren voor een van de internationale Zwitserse voedsel-bedrijven had gewerkt, zijn krachten met Professor Bernard Blanc van het Federal Institute of Technology om een uitgebreid onderzoek te leiden over het effect van voedsel bereid in magnetrons op mensen. Alhoewel het programma stopgezet werd door het Zwitsers Nationaal Fonds besloten de twee wetenschappers om een kleiner onderzoeksprogramma zelf te betalen. Ze selecteerden acht mensen van het Macrobiotisch Instituut in Kientel in Zwitserland. Zij allemaal, inclusief Dr. Hertel zelf, ondergingen een streng macrobiotisch dieet om de aanwezigheid van beïnvloedende elementen in de bloedmonsters te minimaliseren. Behalve Hertel, die 64 was op dat moment, waren ze allemaal tussen de 20 en de 40 jaar oud. Zoals Hertel vertelde aan "What Doctors don't tell you":

We leefden allemaal in hetzelfde hotel gedurende acht weken en er was geen roken, geen alcohol en geen seks. Met tussenpozen van 2 tot 5 dagen, de vrijwilligers ontvingen een van de acht mogelijke voedselbronnen op een nuchtere maag: onbewerkte melk van een biologisch-dynamische boerderij; dezelfde melk op gewone wijze gekookt; dezelfde melk gekookt in een magnetron oven; gepasteuriseerde melk uit gewone bron; rauwe groente van een biologisch-dynamische boerderij; Dezelfde groente gekookt op gewone wijze; dezelfde groenten bevroren en ontdooit in een magnetron en dezelfde groenten gekookt in de magnetron. Bloedmonsters werden van iedere vrijwilliger genomen voordat ze aten, dan een bepaalde tijd na het eten van de bovenstaande preparaten. Belangrijke veranderingen werden gevonden in het bloed van mensen die magnetron voedsel hadden gegeten: o.a. een vermindering in alle hemoglobine en cholesterol waarden, zowel het hoge-dichtheid cholesterol (HDL; "goed" cholesterol) als het lage-dichtheid cholesterol (LDL; "slecht" cholesterol.) (Nexus, 1995; April-May: 25-7.) Lymphocieten (witte bloedcellen) lieten een opvallende vermindering zien, direct na het eten van voedsel uit de magnetron.

Bij het eten van ander voedsel was dat niet het geval. Bovendien ontdekte Hertel een heel belangrijk verband tussen de hoeveelheid magnetron energie in het testvoedsel en de helderheid van bacteriën die oplichten als er naar gekeken wordt onder een speciale lamp, als men het bloed hiermee belicht werd van degenen die het voedsel gegeten hadden. Hertel concludeerde dat deze energie doorgegeven wordt aan degenen die magnetron voedsel eten. Behalve deze effecten van het opwarmen met de magnetron van voedsel, vond Hertel ook niet-thermische effecten die, zoals hij beweert, de permeabiliteit van het celmembraan veranderen door de electrische potentialen tussen de binnenkant en de buitenkant van de cel te veranderen. De beschadigde cellen worden een gemakkelijke prooi voor virussen, schimmels en andere micro-organismen. De natuurlijke reparatiemechanismen van cellen wordt ook verstoord, wat uiteindelijk de cel dwingt om naar een "noodtoestand" energie voorziening om te schakelen van aeroob (op zuurstof gebaseerd) naar anaeroob (geen zuurstof) ademen. In plaats van water en kooldioxide te produceren, produceren ze waterstofperoxide en koolmonoxide. In zoín situatie, neemt Hertel aan, vallen de cellen terug van "gezond verbranden" naar een ongezond "gist" proces van energie opwekken.

Hertel verklaart dat als voedsel wordt bereid in de magnetron, dat de oven een ingangsvermogen van ongeveer 1000 Watt of meer gebruikt. De resulterende verwoesting en deformatie van de voedselmoleculen produceert nieuwe "radiolytische" chemische verbindingen, onbekend in de natuur. De huidige kennis in wetenschappelijke kringen is dat magnetron en ander bestraald voedsel geen hogere niveaus van radiolytische chemische verbindingen bezit dan voedsel op de traditionele manier gekookt, maar Hertelís resultaten laten het tegengestelde zien. Bloedonderzoek van de deelnemers bevestigde ook dat het bloed niet goed was bij degenen die voedsel uit de magnetron aten. Monsters, genomen om 7.45 elke morgen, 15 minuten na de voedselinname en twee uren later lieten zien dat erythrocyte, hemoglobine, hematocriet en leucocyte waarden allen op het laagste niveau van normaal waren bij degenen die magnetron voedsel aten. Deze resultaten zijn gelijk aan degenen die bloedarmoede lijken te krijgen; de resultaten werden zekerder en statistisch van betekenis in de tweede maand van de studie. Bovendien, als bovenstaande waarden naar beneden gaan, gingen de cholesterol waarden in het bloed dienovereenkomstig omhoog. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom de publicatie van deze resultaten in 1992 een succes zou hebben betekend in Zwitserland.

Desalniettemin was de reactie van de Zwitserse autoriteiten en industrie om hem te berechten en beschuldigen van oneerlijke competitie. Dit blijft een zwarte bladzij in de Zwitserse geschiedenis. Zo was de druk op Professor Blanc zo groot dat hij zich gedwongen voelde om afstand te nemen van de interpretatie in hun gezamenlijke publicatie kort hierna. Onder elkaar bekende hij aan Dr. Hertel dat hij bang was voor de veiligheid van zijn familie. (Journal of Natural Sciences, 1998: 1:2-7.) Ondanks pogingen om hem zijn mond te snoeren, blijft Dr. Hertelís onderzoek beschikbaar aan het publiek buiten Zwitserland door post of zijn website. (kopieën beschikbaar van The World Foundation for Natural Science, Box 632, CH-3000, Bern, Zwitserland tel: 0041 33 438 1158 fax: 437 48 16. Website: www.wffns.org).