LOSEC

Bijwerkingen gemeld door college ter beoordeling van geneesmiddelen 10-02-03

vaak: tussen 1 op de 10 en 1 op de 100 mensen; soms: tussen 1 op de 100 en 1 op de 1000 mensen: zelden: tussen 1 op de 1000 en 1 op de 10.000 mensen; zeer zelden: bij minder dan 1 op de 10.000 mensen.

Aandoeningen van het bloed en lymfatisch systeem

zelden: bloedbeeldafwijkingen (die meestal alleeneen arts zal kunnen waarnemen)

Endocriene aandoeningen

Zelden: borstvorming bij mannen

Aandoeningen van het zenuwstelsel

Vaak: hoofdpijn.

Soms: duizeligheid, tintelingen, slaperigheid, slapeloosheid, duizeligheid (vertigo).

Zelden: boorbijgaande verwarring, opwinging, agressie, depressie en hallucinaties.

Aandoeningen van het maagdarmstelsel

Vaak: diarree, verstopping, buikpijn, misselijkheid/braken en winderigheid.

Zelden: schimmelinfectie van het maagdarmkanaal, droge mond en mondslijmvliesontsteking.

Aandoeningen van lever of gal

Zelden: leverziekten (zich uitend in o.a. geelzucht).

Aandoeningen van huid of onderhuid

Soms: huiduitslag (galbulten) en/of jeuk.

Zelden: overgevoeligheidsreacties zoals: toxisch epidermaal necrolyse (TEN): ernstige (overgevoeligheids)reactie gepaard gaande met koorts en blaren op de huid/vervelling van de huid; Stevens Johnson Syndroom: hoge koorts, rode vlekken op de huid, gewrichtspijnen en/of oogontstekignen; huiduitslag met rode, onregelmatige vlekken (erythema multiforme); overgevoeligheid voor licht (fotosensibiliteit); haaruitval (alopecia).

Aandoeningen van het skeletspierstelsel, bindweefsel en botten

Zelden: gewrichtspijn, spierzwakte en spierpijn

Algemene aandoeningen

Soms: gevoel van ongemak (malaise)

Zelden: overgevoeligheidsreacties zoals: analfylactische shock (koorts, sterke daling van de bloeddruk, bleekheid, onrust, zwakke pols, klamme huid, verminderd bewustzijn) door een plotselinge sterke vaatverwijding; angio-oedeem: plotselinge vochtophoping in de huid en slijmvliezen zoals bijvoorbeeld keel of tond, benauwdheid (bronchospasmen); nierontsteking (interstitiële nefritis). Verder zelden: smaakstoornissen, toegenomen transpiratie, vochtophoping in de armen en benen en wazig zien.

Een andere bron (www.consumed.nl) meld de volgende bijwerkingen:

buikpijn, braken, diarree, duizeligheid (zelden), hoofdpijn, maagdarmklachten, moeheid (zelden), slaperigheid (zelden), verstopping en winderigheid.

Een andere brond (www.geneesmiddelinfo.aposito.nl) vermeld:

"Het is nog niet bekend of dit geneesmiddel in de moedermelk terechtkomt en schadelijk kan zijn voor uw baby. Gebruik tijdens de borstvoeding is vooralsnog af te raden".

ZANTAC

www.comsumed.nl meld de volgende bijwerkingen van Zantac

Hoofdpijn, duizeligheid, overgevoeligheidsreacties (zoals huiduitslag, koorts en shock)

Zantac wordt door velen geadviseerd niet te nemen als je borstvoeding geeft omdat de bijwerkingen niet bekend zijn.

NEXIUM

Ook nexium wordt al voorgeschreven terwijl er nog geen ervaring is met nexium onder de 12 jaar.

(bron: http://www.consumed.nl/bijsluiters/2589/Nexium_20_40_mg) Op de website staat letterlijk:

Kinderen onder de twaalf jaar
Nexium dient vanwege de beperkte ervaring vooralsnog niet bij kinderen te worden toegepast.

Er wordt steeds meer bekend gemaakt over het gebruik van maagzuurremmers, zoals een grotere kans op longontsteking en een verminderde mineraalopname, zoals blijkt uit het volgende:

MAAGZUUR, LONGONTSTEKING EN MINERAALOPNAME
een ogenschijnlijk vreemde combinatie

Middelen tegen een "brandend" maagzuur worden op grote schaal toegepast, al dan niet op voorschrift. Deze groep producten staat qua omzet op de 2de plaats van farmaceutische producten na de cholesterolverlagers (statines).

Veel mensen gebruiken maagzuurremmende of -bindende geneesmiddelen. De verkrijgbaarheid van deze middelen voor zelfzorg is onlangs uitgebreid tot benzinestations. Ze staan dus doodleuk tussen de chips en de cola... En of we daar blij mee moeten zijn is de vraag.

Door een verhoging van de maag pH kan het oplossen en opnemen van (voedings)mineralen een probleem kan gaan geven. Hierdoor kunnen tekorten ontstaan of zal suppletie minder effectief zijn dan gewenst of verwacht. Zuur is tenslotte nodig om mineralen te doen oplossen – denk maar aan het ontkalken van het koffiezetapparaat.

Dat er door het gebruik van maagzuurremmende middelen ook verhoogde kans is op longontsteking is minder bekend. In oktober 2004 is hierover een artikel verschenen in JAMA. (Journal of the American Medical Association). Het betreft hier een Nederlands onderzoek, verricht in het UMC Radboud te Nijmegen. .

Samenvatting:

Maagzuurremmers verhogen kans op longontsteking

De resultaten van het onderzoek, uitgevoerd door onderzoekers van het Universitair Medisch Centrum St Radboud en het Erasmus MC, zijn gepubliceerd in JAMA – oktober 2004.

Uit een groot onderzoek, gecoördineerd door dr. Robert Laheij van de afdeling Maag-, Darm- en Leverziekten, blijkt nu dat het gebruik van maagzuurremmers de kans op een longontsteking verhoogt. Voor het onderzoek is het IPCI databestand gebruikt dat bestaat uit gegevens van ongeveer een half miljoen huisartspatiënten, verzameld in de periode 1995 tot 2003.

Mensen die maagzuurremmers gebruiken, zijn geen doorsnee van de landelijke bevolking; ze hebben vaak ook andere gezondheidsklachten. Daarom hebben de onderzoekers uit het databestand de mensen die maagzuurremmers gebruiken, gematched met mensen die in het verleden wel eens een maagzuurremmer gebruikt hebben en wat betreft leeftijd en andere gezondheidsaspecten overeenkomen. Het onderzoek toont aan dat iemand die een protonpompremmer gebruikt, bijna twee (1,9) keer zo veel kans heeft op een longontsteking als een vergelijkbaar persoon, die dat geneesmiddel niet meer gebruikt. Voor de andere maagzuurremmers, de H2-receptor antagonisten, is dat 1,6 keer. Ongeveer 25 van de duizend gebruikers van een maagzuurremmer ontwikkelen een longontsteking. Laheij: 'Onze conclusie is dan ook, dat het gebruik van maagzuurremmers bepaald niet zonder risico's is. Longontsteking is met antibiotica over het algemeen goed te behandelen, maar het kan ook ernstiger verlopen, zeker bij patiënten met andere gezondheidsklachten.'

Maagzuur voorkomt bacteriegroei, omdat de meeste bacteriën zich niet thuis voelen in een zure omgeving. Bij het gebruik van maagzuurremmers neemt de bacteriegroei in de maag sterk toe. Mogelijk werken bacteriën uit de maag zich omhoog en komen ze via de slokdarm en de mond in de longen terecht, waar ze een longontsteking veroorzaken.